Franklin over Nulpunt
WEER NAAR HUIS
Waarom niet iedereen zit te wachten op ons geweldige idee
 
De mensheid is nou typisch zo’n diersoort dat altijd bezig is met het efficiënter maken van haar omgeving. De ploeg werd een tractor, het wiel werd een fiets, de kachel werd een radiator en de computer een tablet. Maar één ding bleef hetzelfde: een huis bleef een huis. Altijd.
 
Ook al heb je een briljant idee om minder plastic te gebruiken of je wilt regenwater en drinkwater scheiden in een huishouden. Zo zijn er een aantal uitvindingen waarvan je maar niet begrijpt dat we die niet allemaal in huis hebben. Waarom gebruik ik geen regenwater om mijn toilet door te trekken en waarom scheid ik mijn plas niet van mijn poep? Waarom is hier in Utrecht de winkel zonder verpakkingsmateriaal failliet? Waarom eet ik niet alleen zuivel, groente en fruit uit mijn eigen regio? En zo kan ik nog wel even doorgaan. Eeuwig.
 
Einstein zei dat als je doet wat je altijd doet, je krijgt wat je al hebt. En we kunnen niet ontkennen dat er veel dingen in het leven zijn die niet of nauwelijks veranderen. Omdat we doen wat we altijd doen. We eten, werken, slapen en herhalen. Wat continu op de loer ligt is de mogelijkheid om anders over alle dingen na te denken, maar we gaan het niet altijd anders doen. Alleen acute levensbedreigende situaties halen ons uit het ritme. Voor even.
 
Herhaling is waarschijnlijk de grootste kwaliteit van de mens, hoe graag we ook willen denken dat het onze abstracte en planmatige denken is. Uit deze herhaling ontstaan onze leefpatronen. Waarom gaan we niet op reis naar het onbekende? Waarom kopen we een retourtje en geen enkeltje? Hoe mooi zou het zijn als we nu opeens onze afvalberg zouden kunnen minimaliseren, ons energieverbruik halveren en onze slechtste eigenschappen voor altijd achter ons konden laten. Nu. Helaas kunnen we hier alleen over nadenken, maar het doen is wellicht voorbestemd voor een andere diersoort die ooit op deze planeet rondloopt. Want wij verlangen altijd terug naar huis, naar onze vaste patronen en dan beginnen we weer bij het begin.
 
Om te begrijpen waarom we doen wat we doen en waarom dat nauwelijks verandert moeten we verder terug: terug naar ons absolute nulpunt. Het nulpunt van ons leven, het ontstaan van onze dorpen, de tabula rasa van onze kennis, de start van onze organisaties, en misschien ook wel naar het nulpunt van onze bankrekening. Ons allereerste nulpunt was niet het nulpunt van het leven op aarde. Toen wij nog niet bestonden was al het andere op aarde al zowat helemaal af. En daarom moet iedere vernieuwing passen in het systeem dat er al is.
 
Iedereen heeft wel eens een ideetje. Of zelfs een totaal nieuw en revolutionair idee, om het totaal anders te gaan doen. Het enige wat je dan nog kunt doen is zorgen dat het in de wereld past die er al is.
 
Franklin van Doesburg is vader in een gezin met twee dochters in een huis te Utrecht. Zijn beroep is de bewegingsanalyse en hij werkt eraan dat iedereen optimaal beweegt, zonder blessures.
 
We gebruiken cookies, om deze site goed te laten werken.
Deze website en de digitale tools die we aanbieden zijn momenteen geoptimaliseerd voor (de meeste versies van) Mozilla Firefox en Google Chrome. We raden je aan om één van deze browsers te gebruiken. Weergave en functies kunnen afwijken bij andere browsers, zoals Safari en Internet Explorer. Zie je deze melding onterecht? Laat het ons weten via info@nulpuntorg.nl
Zie ook: Surf Blij